Z DNIA NA DZIEŃ, Z TYGODNIA NA TYDZIEŃ

„Nihil Novi” nr 33

Kategoria: z dnia na dzień Opublikowano: piątek, 09 lipiec 2021

Do redakcji dotarł najnowszy numer magazynu literacko-artystycznego „Nihil Novi” (nr 33 – lato 2021), którego centrum dowodzenia mieści się w Kalwarii Zebrzydowskiej. Pismo ukazuje się nieregularnie. Bieżące wydanie, formatu A4, na kredowym papierze, z barwnymi ilustracjami, liczy 36 stron. Wewnątrz aż kipi od bogactwa materiałów. Na plan pierwszy redaktor naczelny Stanisław Chyczyński wysuwa Konfederację Barską (z ekspozycją reprodukcji słynnego obrazu Artura Grottgera „Modlitwa Konfederatów Barskich przed bitwą pod Lanckoroną” – Wiedeń 1863), publikując obszerny fragment drugiego tomu powieści Pułascy Wojciecha Kudyby. Bardzo istotnym elementem numeru są prace plastyczne Ety Zaręby – i to poczynając od frontu okładki. Wewnątrz znajdziemy sporo jej fotografii, grafik (w tym cyfrowych, nadto akwatinta, mezzotinta), a także projektów okładek. Zaś wydanie poetycko otwierają Paweł Kuszczyński i Wojciech Wencel.
A co dalej między okładkami?

Dostatek poezji. Swoje utwory, oprócz wyżej wspomnianych poetów, publikują: Kazimierz J. Węgrzyn, Krystyna Konecka, Uta Przyboś, Jerzy Grupiński, Michał Wierzejewski, Marian S. Hermaszewski, Jerzy Utkin, Elżbieta Grabosz, Joanna Rzeszotek, Bogna Wiczyńska, Janusz Gdowski, Stefan Pastuszewski, Ewa Klajman-Gomolińska, Zbigniew Ikona-Kresowaty. W większości przypadków, gdy prezentacja obszerniejsza, publikacje zawierają zwięzłe noty biobibliograficzne autorów oraz ich portretowe fotografie.

Gdy o prozę idzie, oprócz Wojciecha Kudyby, opowiadania ogłaszają: Elżbieta Stankiewicz-Daleszyńska („Pisz na Berdyczów”), Jerzy Stasiewcz („Tłum jak zawsze był rozbawiony”), Marek M. Kielgrzymski („Ramon”), Daniel Wojnarowicz („Noc poślubna”) oraz Weronika Chyczyńska („Nowobajka”, „Ku pamieci!”, „Na marginesie”).

Czytaj więcej: „Nihil Novi” nr 33

„Ciągle wierzę w Miłość. Wiersze z Ziemi Świętej” ks. Jerzego Szymika, Jerzego Ł. Kaczmarka i ks. Wacława Buryły

Kategoria: z dnia na dzień Opublikowano: czwartek, 08 lipiec 2021

WĘDROWAĆ CZY PIELGRZYMOWAĆ?

 

ks. Wacław  Buryła

Życie jest podróżą, wędrowaniem. Zazwyczaj wędrujemy drogami, które są banalne, powtarzają się, w pewnym  momencie  stają  się  męczące. Droga do szkoły, droga  do pracy, do sklepu, do lekarza, do kina czy teatru, na dyskotekę czy do kawiarni… Ale takie wędrowanie człowiekowi nie wystarcza. Są tacy, którzy chcą wędrować na inne kontynenty, do innych krajów, szukają miejsc bezludnych, może  nawet jeszcze  nieodkrytych. Ale są i tacy, którzy marzą o locie w kosmos. Wszak człowiek to Homo  viator – człowiek w drodze, podróżny, pielgrzym.

 Współczesny człowiek lubi podróże. Tym bardziej, że dzisiaj nie musi przemieszczać się na piechotę, ma do dyspozycji różne środki lokomocji: samoloty, statki, pociągi, autobusy, samochody… A świat właściwie stoi otworem, stał się globalną wioską, zniknęło wiele granic. Każda podróż mieści w sobie jakąś tajemnicę, dużo obiecuje, kusi czymś nieznanym. Każda podróż daje szansę na ubogacenie siebie, poznanie kultury czy historii innych narodów, budzi zachwyt  nad  perfekcyjną konstrukcją wszechświata, zadziwia pięknem  przyrody, ale  także bogactwem duchowym ludzi, których spotykamy.

 Niektórym wystarczy luksusowo urządzony hotelowy pokój, obfitość jedzenia, picie alkoholu czy innych napojów, basen, piaszczysta plaża… Tylko że wtedy chyba już nie można mówić o podróży, o wędrowaniu. Bo wtedy nie ma już ciekowości, głodu, jakiejś bliżej nieokreślonej tęsknoty, nie ma głębi. Ważne, żeby człowiek czegoś szukał, coś budował, żeby nie zgodził się na wygodną, leniwą stagnację, bo tak łatwo można stać się duchową skamieliną. W pewnym momencie można stać się zwyczajnym „posągiem”,  jak żona Lota. Ona oglądała się wstecz, a ważniejsze jest patrzenie przed siebie, patrzenie w przyszłość.

Czytaj więcej: „Ciągle wierzę w Miłość. Wiersze z Ziemi Świętej” ks. Jerzego Szymika, Jerzego Ł. Kaczmarka i ks....

Międzynarodowy Jesienny Salon Sztuki

Kategoria: z dnia na dzień Opublikowano: środa, 07 lipiec 2021

 

Organizatorem konkursu jest Galeria Biura Wystaw Artystycznych w Ostrowcu Świętokrzyskim.

W konkursie mogą wziąć udział artyści plastycy, absolwenci oraz studenci ostatniego roku uczelni artystycznych – licencjackich lub magisterskich oraz artyści nieposiadający dyplomu uczelni artystycznej, ale zrzeszeni w związkach plastycznych.

Galeria Biura Wystaw Artystycznych w Ostrowcu Świętokrzyskim w 2021 roku organizuje 15. Międzynarodowy Jesienny Salon Sztuki. Zostanie on zaprezentowany w zrewitalizowanej, okazałej przestrzeni wystawienniczej Galerii BWA, liczącej 461 m2. Konkurs jest przeglądem najciekawszych postaw twórczych artystów z Polski i zagranicy.

Na konkurs przyjmowane są prace z zakresu malarstwa, grafiki, rysunku, rzeźby. Prace muszą być wykonane w latach 2019–2021. Nie mogą być nagradzane w innych konkursach.

Każdy artysta może przesłać dokumentację maksymalnie 3 prac.

W drugim etapie jury kwalifikuje prace na wystawę pokonkursową i wybiera zwycięzców na podstawie nadesłanych oryginałów.

Czytaj więcej: Międzynarodowy Jesienny Salon Sztuki

„Pierwsi napotkani” Mateusza Melanowskiego

Kategoria: z dnia na dzień Opublikowano: wtorek, 06 lipiec 2021

Leszek Żuliński

 

WIERSZE BRANE PROSTO Z ŻYCIA

Oto sygnał o Mateuszu Melanowskim – nie wiadomo mi na ile znanym – ale cytuję kilka słów o Nim. Z pleców okładki: Urodził się 1977 roku na Górnym Śląsku. Wychowywał w Mikołowie. Jako poeta debiutował w roku 1998 na łamach „Opcji”. Publikował w wielu czasopismach. Laureat konkursów. Otrzymał między innymi nagrodę główną konkursie Anny Kamieńskiej na najlepszą książkę poetycką województwa lubelskiego wydaną w latach 2016 i 2017. Autor arkusza „Do wczoraj, od jutra”(2001) oraz tomów: „Święto kolorów” (2007), „Test na obecność” (2012) i „Uwagi do chwili” (2017). Mieszka na wsi pod Krasnymstawem.
 Zbiór wierszy podzielony jest na pięć sektorów. Każdy z nich posiada swój tytuł. A zacznę od ostatniego, o nazwie: do ciebie albo gdziekolwiek.
Tam właśnie znalazłem tytułowy utwór Pierwsi napotkani. Wspólnie posłuchajmy:

 (1) a pierwsi napotkani / dostaną od nas / w pysk // słyszę w pewne letnie popołudnie / kiedy opuszczają knajpę // nie ma to jak znaleźć się / w odpowiednim miejscu i czasie / myślę ze współczuciem / o mieszkańcach tego miasteczka // po dziesięciu minutach dopijam / żeby zdążyć na pociąg  / wychodzę / i dostaję pięścią w twarz // (2) do ciebie / albo gdziekolwiek // będąc  mocno spóźnionym / choć zasnąłem wcześniej kładąc się jak inni / bo powoli co prawda / ale robię postępy i otwieram się  / na ludzi // więc do ciebie / albo gdziekolwiek / w twoim kierunku // będąc bez grosza / i co gorsze z uczuciem straty / kogoś bliskiego // to chyba przez to / że wczoraj ukradli mi dokumenty // a może przez to / że źle oceniłam to miasto / i coś się skończyło // co pan tu spisuje? / pyta ochroniarz / nic / mnie tu nie ma.

Czytaj więcej: „Pierwsi napotkani” Mateusza Melanowskiego

Notatki na marginesach (47)

Kategoria: z dnia na dzień Opublikowano: poniedziałek, 05 lipiec 2021

Bartosz Suwiński

 

KOTLINA. TREBY

1.
Mówi, że jej babcia umiera, woda zalega w brzuchu, coś jej wycieli, ale czekają na najgorsze i nasłuchują, bo tak podejdzie, że się zakrztusi krwią z wodą, a córka nie przyleci z Anglii, bo nie ma karty stałego pobytu, choć nigdy nam nie było po drodze, to więcej już się chyba zrobić nie da, wzięli i wypisali.

2.
Szczygieł wleciał mi do pokoju i obsrał Zapiski bez daty Przybosia. Długo trzymało się słońce. Roztarłem robaczka w czerwoną smugę na białej kartce do notatek. Pytam się Janka - "Co tam robisz Bartek?". "Bawię się w literki ciągle". „Janek, zostaw bo zepsujesz”. „Tata, ja mam wiele talentów”.

3.
Dzielony pomiędzy potrzeby dzieci i oczekiwania żony. Coraz mniej miejsca ma na ziemi, coraz więcej ziemi w miejscu. Czeka na godziny nieprzypisane żadnej aktywności. Myśli, że chwilę będą mogły dryfować gdzie bądź, a po imionach pozna swoje bliskie. Czeka na głos. Wmawia sobie, że trudno się zintegrować, a zdrowie rozczarowuje tylko w weekendy. Żyje w dobie, w której wspomina się dni. Pozwala im na więcej niż sobie. „Nie masz tu w tej robocie ni czucia, ni duszy, / Lecz same oziębłe głazy. / Cokolwiek tylko teraz moja ręka ruszy, / Już to są słabe wyrazy” (Kajetan Węgierski).

4.
Przeczuwał, że nic nie składa się w całość, choć uparcie trwał, jakby można było dać temu wiarę.

Czytaj więcej: Notatki na marginesach (47)